پرانا پراتیشتا ــ دانش تقدیس

‫پرسش: تقدیس چیست؟

‫سادگورو: آگوستیا مونی از سوی شیوا، آدی‌یوگی یا نخستین یوگی، به جنوب هند فرستاده شد. او هر سکونتگاه انسانی را در جنوب فلات دِکَن، به گونه‌ای تقدیس کرد و اطمینان یافت که در هر یک، فرایندی معنویِ زنده و پویا برقرار باشد. او حتی یک سکونتگاه انسانی را نیز از قلم نینداخت. می‌گویند این کار، چهار هزار سال از عمر او را به خود اختصاص داد. نمی‌دانیم این مدت، چهار هزار سال بوده است، چهارصد سال یا صدوچهل سال؛ اما با توجه به حجم شگفت‌انگیز کارهایی که انجام داد و سفرهای بی‌شماری که کرد، آشکار است که عمری بسیار استثنایی داشته است. آگوستیا مونی تا آنجا پیش رفت که گفت: هرگاه جهان، بر اثر توسعه و دانش، به‌راستی از مسیر خود منحرف شود؛ آنگاه که دانش به زهر بدل گردد و آنچه باید مایهٔ خیر انسان باشد، به زیان او عمل کند، کار او سر برخواهد آورد و اثر خود را آشکار خواهد ساخت.

‫تقدیس، فرایندی زنده است. برای مثال، اگر گِل را به غذا تبدیل کنید، به آن کشاورزی می‌گوییم.  اگر غذا را به گوشت و استخوان تبدیل کنید، به آن هضم و جذب می‌گوییم.  اگر گوشت را به خاک بدل کنید، به آن سوزاندنِ جسد می‌گوییم.  اگر بتوانید همین گوشت، یا حتی سنگی یا فضایی تهی را به امکانی الهی بدل کنید، به آن تقدیس می‌گویند. امروزه علمِ نوین به ما می‌گوید که همه‌چیز، همان انرژی واحدی است که خود را به میلیون‌ها صورت گوناگون متجلی می‌سازد. اگر چنین است، آنچه شما الهی می‌نامید، آنچه سنگ می‌خوانید، آنچه مرد یا زن می‌نامید، و آنچه اهریمن می‌خوانید، همگی همان انرژی واحدند که به شیوه‌های گوناگون عمل می‌کنند. برای مثال، همین الکتریسیته، بسته به فناوریِ به‌کاررفته، به نور، صدا و پدیده‌های بسیار دیگری تبدیل می‌شود. پس مسئله، صرفاً مسئلهٔ فناوری است. اگر فناوریِ لازم را در اختیار داشته باشید، می‌توانید همین فضای سادهٔ پیرامون خود را به جلوه‌ای الهی بدل کنید؛ می‌توانید تنها تکه‌ای سنگ را به خدا یا الهه‌ای تبدیل کنید. این همان پدیدهٔ تقدیس است.

‫دانش گسترده‌ای دربارهٔ این بُعد از زندگی، به‌ویژه در این فرهنگ، نسل به نسل حفظ و منتقل شده است؛ زیرا این بُعد، مهم‌ترین جنبهٔ زندگی به‌شمار می‌رفت. فرقی نمی‌کند چه می‌خورید، چگونه زندگی می‌کنید یا چه اندازه عمر می‌کنید؛ سرانجام زمانی فرا می‌رسد که می‌خواهید با سرچشمهٔ آفرینش ارتباط برقرار کنید. اگر این امکان در سراسر جهان فراهم نشود و در دسترس هر انسانی که در جست‌وجوی آن است قرار نگیرد، آنگاه جامعه در فراهم آوردن رفاه حقیقی برای انسان ناکام مانده است. با چنین آگاهی‌ای بود که در این فرهنگ، در هر کوچه سه معبد وجود داشت؛ زیرا نباید حتی چند متر را نیز بدون وجود فضایی تقدیس‌شده پیمود.  هدف این نبود که معبدی را در برابر معبدی دیگر برپا کنند؛ هدف آن بود که هیچ‌کس در فضایی گام برندارد که تقدیس نشده باشد. هیچ‌کس نباید در فضایی زندگی کند که تقدیس نشده باشد. همواره نخست معبد را بنا می‌کردند و سپس خانه‌ها را می‌ساختند. 

‫سراسر ایالت تامیل‌نادو بر همین اساس شکل گرفته است. هر شهر مهمی در تامیل‌نادو، معبدی باشکوه داشت و پیرامون آن، شهری کوچک شکل گرفته بود. زیرا نوع مکانی که در آن زندگی می‌کنید، اهمیت چندانی ندارد. اینکه خانهٔ شما ده‌هزار فوت مربع باشد یا تنها هزار فوت مربع، در نهایت تفاوت چندانی ایجاد نمی‌کند؛ اما بودن در مجاورت فضایی تقدیس‌شده، تأثیری شگرف بر زندگی شما خواهد داشت.  با چنین درکی، سکونتگاه‌های انسانی را چنان بنا می‌کردند که به ازای هر بیست‌وپنج خانه، یک معبد وجود داشته باشد. اصلِ ماجرا این نیست که به آنجا بروید یا نروید، دعا بخوانید یا نخوانید، یا مانترا را بدانید یا ندانید.  باید در هر لحظه از زندگی‌تان، در فضایی تقدیس‌شده حضور داشته باشید.

‫یادداشت ویراستار: ویدئوی «قدرتِ بودن» (Power of Being) نگاهی گذرا به فرایند رازآمیزِ تقدیسِ آدی‌یوگی آلایام در مرکز یوگای ایشا ارائه می‌دهد. آلایام، تالار مراقبه‌ای به وسعت ۸۲ هزار فوت مربع (۷۶۰۰ متر مربع) بنیانی برای استقرار دانش یوگا در ناب‌ترین صورت آن است؛ همان‌گونه که بیش از پانزده هزار سال پیش، از سوی آدی‌یوگی (نخستین یوگی) انتقال یافته است. تماشا کنید و بار دیگر آفرینش این فضای نیرومند را تجربه کنید؛ پیشکشی گران‌بها به بشریت، برای نسل‌های آینده.