نسیمِ خنکِ کوهستان

مرا نوازش می‌کند، کوهستان را نیز؛

سرد، عریان و آبی،

این صخره‌های کهنسالِ اندیشناک،

‫چه بسیار زندگی‌ها را

‫در خود نگاه داشته،

پرورده‌ و به خاموشی سپرده‌اند.

‫

‫‫(ای کوهستان) در آغوشِ خویش پرورده‌ای

مردانی با عشقِ لطیف

و خیانت‌پیشگانی سنگدل را

چه بسیار کسان

که خواه از سر اتفاق یا اراده

خون بر دامانت ریخته‌اند.

‫

نسیمِ خنکِ کوهستان

مرا نوازش می‌کند،

و به زندگی و مرگ 

‫فرا می‌خواند.

‫