قلبت چه راهِ درازی پیموده است

تا شیرینیِ زخمِ عشق را بشناسد

‫

نیشکرِ سخت جان نیز به ‌گونه‌ای 

شیرینیِ شکر را در خود پروراند

‫

اما این جانِ سخت

‫‫تنها در خردشدنی بی امان،

‫شیرینی خویش را آشکار می‌کند

‫

گرچه تابِ آن را ندارم

 که تو را به رنج افکنم، ای محبوب جانم

‫

اما اگر این پوستهٔ سخت تو نگذارد  

‫شیرینیِ جانت جاری شود،

‫

بی‌هیچ تردید

تو را به تنگنای فشردن خواهم سپرد

‫تا شیرین شوی؛

چنان‌که شیرینی از ازل بوده است