همان‌طور که با گام‌هایم

برفِ شکننده را درهم می‌شکنم

تا تیرگیِ رازآلودِ خاک را آشکار سازم،

‫

بی‌شمار انسانی که بر این خاکِ زندگی‌بخش گام نهادند،

تا در بازچرخشِ حیات،

به‌دستِ این خاکِ تیره فروبلعیده شوند،

گویی از پاهایم بالا می‌خزند

و هر آنچه را «من» می‌پنداشتم،

از آنِ خویش می‌دانند.

‫

هر آنچه «من» هستم،

تنها جزئی است از تداومِ بازچرخشِ ابدی.

‫

شادی ندانستن را از دست داده‌ام،

اما غرق در سنگینیِ مبارکِ دانستن،

سنگین‌قدم راه می‌سپرم،

درحالی‌که دردِ نیاکان و بهارِ سرزنده را

که در سکوت چشم‌به‌راه است، آشکار می‌سازم.

‫

و من، همچنان تیرگیِ رازآلودِ خاک را

با هر گام آشکار می‌سازم؛

گامی که ادامهٔ بازچرخشِ ابدی است.