صخره‌ها و باز هم صخره‌ها

نه آن‌که تنها آنجا آرمیده باشند، بلکه

به همنوایی هندسی ناممکنی

‫‫سر برافراشته‌اند.

‫

‫از بالا به تو خیره شده‌اند،

همچون موجودات زنده‌، که به‌راستی هستند

‫

چه دلِ مجنون و 

چه دستِ پرتلاشی توانسته است 

همهٔ این‌ها را برپا کند

‫در چنین صورت‌های باشکوهی،

‫که چشمِ آدمی به دشواری درکشان می‌کند.

‫

برای درک آن‌ها، تنها کاری که می‌توان کرد 

‫مبهوت خیره ماندن است؛

‫

مبهوتِ این هنرِ آفرینش