Thevaram 2020

தேவாரம்

சம்பந்தர், திருநாவுக்கரசர், சுந்தரர் ஆகிய 3 நாயன்மார்களால் சிவனைப் போற்றி பாடப்பட்ட பக்திப் பாடல்கள் தான் தேவாரம். பெரும்பாலான இந்திய பாரம்பரிய இசை அமைப்புகளுக்கு முந்தைய பழங்கால இசைப் பாணியில் வழங்கப்பட்டுள்ள இந்தப் பாடல்கள், 7ஆம் நூற்றாண்டில் தென்னிந்தியா முழுவதும் பரவிய பக்தி அலையைப் பற்றிய நுண்ணறிவை நமக்குத் தருகின்றன.

தேவாரம் இசைத் தொகுப்பு ஈஷா சம்ஸ்கிருதி மாணவர்களால் தனித்துவமான பாணியில் வழங்கப்பட்ட 6 பாடல்களின் தொகுப்பாகும், மேலும் இந்த செழுமையான மற்றும் புகழ்பெற்ற கலாச்சார பொக்கிஷத்தின் ஒரு பகுதியை உலகிற்கு வழங்கும் ஒரு தாழ்மையான முயற்சியாகும்.

உள்ளெழுச்சி பாடல்

(தேவாரம் ஒரு அறிமுகம்)

பக்தியின் சாராம்சம், கொண்டாடப்பட்ட நாயன்மார்கள் மற்றும் இந்த மண்ணில் நடந்து வந்த லட்சக்கணக்கானவர்களிடையே பிரகாசித்த பல மறக்கப்பட்ட முனிவர்கள் மற்றும் மகான்கள் பற்றி சத்குரு பேசுகிறார். அத்தகைய, முற்றும் துறந்த மற்றும் பரவச நிலைகளை நாம் ஒவ்வொருவரும் எவ்வாறு அணுகுவது என்பது பற்றி அவர் பேசுகிறார். அவரது உரைக்கு முன் உள்ள இறைவணக்கப் பாடல், எந்தவொரு தேவாரத்தையும் பாடுவதற்கு முன்பு பாரம்பரியமாகப் பாடப்படும்.

1) தில்லை வாழ் அந்தணர்

இது ஒரு திருத்தொண்டர் தொகை (புனிதப் பட்டியல்) அல்லது தில்லை நடராஜர் கோயிலில் உள்ள சிவபக்தர்களுக்கும், தீட்சிதர்களுக்கும் பாடப்படும் ஒரு பாடலாகும். இந்த தேவாரத்தில் நாயன்மார்களைப் பற்றி முதன்முதலாக பேசிய பெருமை சுந்தரருக்கு உண்டு, அதன் அடிப்படையில் சேக்கிழரால் நாயன்மார்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றி ஒரு முழு காவியமும் எழுதப்பட்டது - பெரியபுராணம். இந்த தேவாரத்தில், சுந்தரர் 63 நாயன்மார்களையும் தனது தனித்துவமான வழியில் போற்றி, இந்த சிவபக்தர்களை வணங்குகிறார்.

பாடல் வரிகளைக் காண்க


 

தில்லைவாழ் அந்தணர்தம் அடியார்க்கும் அடியேன்

திருநீல கண்டத்துக் குயவனார்க் கடியேன்

இல்லையே என்னாத இயற்பகைக்கும் அடியேன்

இளையான்றன் குடிமாறன் அடியார்க்கும் அடியேன்

வெல்லுமா மிகவல்ல மெய்ப்பொருளுக்கு அடியேன்

விரிபொழில்சூழ் குன்றையார் விறன்மிண்டர்க்கடியேன்

அல்லிமென் முல்லையந்தார் அமர்நீதிக்கடியேன்

ஆரூரன் ஆரூரில் அம்மானுக்கு ஆளே
 

இலைமலிந்த வேல்நம்பி எறிபத்தர்க் கடியேன்

ஏனாதி நாதன்றன் அடியார்க்கும் அடியேன்

கலைமலிந்த சீர்நம்பி கண்ணப்பர்க் கடியேன்

கடவூரில் கலயன்றன் அடியார்க்கும் அடியேன்

மலைமலிந்த தோள்வள்ளல் மானக்கஞ் சாறன்

எஞ்சாத வாட்டாயன் அடியார்க்கும் அடியேன்

அலைமலிந்த புனல்மங்கை ஆனாயர்க்கடியேன்

ஆரூரன் ஆரூரில் அம்மானுக் காளே

 

மும்மையால் உலகாண்ட மூர்த்திக்கும் அடியேன்

முருகனுக்கும் உருத்திர பசுபதிக்கும் அடியேன்

செம்மையே திருநாளைப் போவார்க்கும் அடியேன்

திருக்குறிப்புத் தொண்டர்தம் அடியார்க்கும் அடியேன்

மெய்ம்மையே திருமேனி வழிபடா நிற்க

வெகுண்டெழுந்த தாதைதாள் மழுவினால் எறிந்த

அம்மையான் அடிச்சண்டிப் பெருமானுக் கடியேன்

ஆரூரான் ஆரூரில் அம்மானுக் காளே

 

திருநின்ற செம்மையே செம்மையாக் கொண்ட

திருநாவுக் கரையன்றன் அடியார்க்கும்

அடியேன்

பெருநம்பி குலச்சிறைதன் அடியார்க்கும்

அடியேன்

பெருமிழலைக் குறும்பர்க்கும் பேயார்க்கும்

அடியேன்

ஒருநம்பி அப்பூதி அடியார்க்கும் அடியேன்

ஒலிபுனல்சூழ் சாத்தமங்கை நீலநக்கர்க்

கடியேன்

அருநம்பி நமிநந்தி அடியார்க்கும் அடியேன்

ஆரூரன் ஆரூரில் அம்மானுக் காளே.

 

வம்பறா வரிவண்டு மணம்நாற மலரும்

மதுமலர்நற் கொன்றையான் அடியலாற் பேணா

எம்பிரான் சம்பந்தன் அடியார்க்கும் அடியேன்

ஏயர்கோன் கலிக்காமன் அடியார்க்கும் அடியேன்

நம்பிரான் திருமூலன் அடியார்க்கும் அடியேன்

நாட்டமிகு தண்டிக்கும் மூர்க்கர்க்கும் அடியேன்

அம்பரான் சோமாசி மாறனுக்கும் அடியேன்

ஆரூரன் ஆரூரில் அம்மானுக் காளே

 

வார்கொண்ட வனமுலையாள் உமைபங்கன் கழலே

மறவாது கல்லெறிந்த சாக்கியர்க்கும் அடியேன்

சீர்கொண்ட புகழ்வள்ளல் சிறப்புலிக்கும் அடியேன்

செங்காட்டங் குடிமேய சிறுத்தொண்டர்க்கடியேன்

கார்கொண்ட கொடைக்கழறிற்றறிவார்க்கும் அடியேன்

கடற்காழிக் கணநாதன் அடியார்க்கும் அடியேன்

ஆர்கொண்ட வேற்கூற்றன் களந்தைக்கோன் அடியேன்

ஆரூரன் ஆரூரில் அம்மானுக் காளே

 

பொய்யடிமை யில்லாத புலவர்க்கும் அடியேன்

பொழிற்கருவூர்த் துஞ்சிய புகழ்ச்சோழர்க்கடியேன்

மெய்யடியான் நரசிங்க முனையரையர்க்கடியேன்

விரிதிரைசூழ் கடல்நாகை அதிபத்தர்க்கடியேன்

கைதடிந்த வரிசிலையான் கலிக்கம்பன் கலியன்

கழற்சத்தி வரிஞ்சையர்கோன் அடியார்க்கும் அடியேன்

ஐயடிகள் காடவர்கோன் அடியார்க்கும் அடியேன்

ஆரூரன் ஆரூரில் அம்மானுக் காளே

 

கறைக்கண்டன் கழலடியே காப்புக்கொண்டிருந்த

கணம்புல்ல நம்பிக்குங் காரிக்கும் அடியேன்

நிறைக்கொண்ட சிந்தையான் நெல்வேலி வென்ற

நின்றசீர் நெடுமாறன் அடியார்க்கும் அடியேன்

துறைக்கொண்ட செம்பவளம் இருளகற்றுஞ் சோதித்

தொன்மயிலை வாயிலான் அடியார்க்கும் அடியேன்

அறைக்கொண்ட வேல்நம்பி முனையடுவார்க்கடியேன்

ஆரூரன் ஆரூரில் அம்மானுக் காளே

 

கடல்சூழ்ந்த உலகெலாங் காக்கின்ற பெருமான்

காடவர்கோன் கழற்சிங்கன் அடியார்க்கும் அடியேன்

மடல்சூழ்ந்த தார்நம்பி இடங்கழிக்குந் தஞ்சை

மன்னவனாம் செருத்துணைதன் அடியார்க்கும் அடியேன்

புடைசூழ்ந்த புலியதள்மேல் அரவாட ஆடி

பொன்னடிக்கே மனம்வைத்த புகழ்த்துணைக்கும் அடியேன்

அடல்சூழ்ந்த வேல்நம்பி கோட்புலிக்கும் அடியேன்

ஆரூரன் ஆரூரில் அம்மானுக் காளே

 

பத்தராய்ப் பணிவார்கள் எல்லார்க்கும் அடியேன்

பரமனையே பாடுவார் அடியார்க்கும் அடியேன்

சித்தத்தைச் சிவன்பாலே வைத்தார்க்கும் அடியேன்

திருவாரூர்ப் பிறந்தார்கள் எல்லார்க்கும் அடியேன்

முப்போதுந் திருமேனி தீண்டுவார்க் கடியேன்

முழுநீறு பூசிய முனிவர்க்கும் அடியேன்

அப்பாலும் அடிச்சார்ந்த அடியார்க்கும் அடியேன்

ஆரூரன் ஆரூரில் அம்மானுக் காளே

 

மன்னியசீர் மறைநாவன் நின்றவூர்ப்பூசல்

வரிவளையாள் மானிக்கும் நேசனுக்கும் அடியேன்

தென்னவனாய் உலகாண்ட செங்கணார்க் கடியேன்

திருநீல கண்டத்துப் பாணனார்க்கடியேன்

என்னவனாம் அரனடியே அடைந்திட்ட சடையன்

இசைஞானி காதலன் திருநாவலூர்க்கோன்

அன்னவனாம் ஆரூரன் அடிமைகேட்டுவப்பார்

ஆரூரில் அம்மானுக் கன்ப ராவாரே

2) மந்திரம் ஆகும் நீறு

7ஆம் நூற்றாண்டில் மதுரையை கூன் பாண்டியன் என்ற மன்னன் ஆண்டான். அந்தக் காலத்தில் எந்த மருந்தாலும் குணப்படுத்த முடியாத நோயால் அவர் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டார். சம்பந்தர் "மந்திரம் ஆகும் நீறு" பாடலைப் பாடி, புனித சாம்பல் அல்லது திருநீரைப் பயன்படுத்தியதன் மூலம், அவரையும், அவரது கூன் முதுகையும் குணப்படுத்தினார்.

பாடல் வரிகளைக் காண்க

 

மந்திரமாவது நீறு வானவர் மேலது நீறு

சுந்தரமாவது நீறு துதிக்கப்படுவது நீறு

தந்திரமாவது நீறு சமயத்தில் உள்ளது நீறு

செந்துவர் வாய் உமை பங்கன் திரு ஆலவாயான் திருநீறே

 

வேதத்தில் உள்ளது நீறு வெந்துயர் தீர்ப்பது நீறு

போதந் தருவது நீறு புன்மை தவிர்ப்பது நீறு

ஓதத் தகுவது நீறு உண்மையில் உள்ளது நீறு

சீதப் புனல் வயல் சூழ்ந்த திரு ஆலவாயான் திருநீறே.

 

முத்தி தருவது நீறு முனிவர் அணிவது நீறு

சத்தியமாவது நீறு தக்கோர் புகழ்வது நீறு

பத்தி தருவது நீறு பரவ இனியது நீறு

சித்தி தருவது நீறு திரு ஆலவாயான் திருநீறே.

 

காண இனியது நீறு கவினைத் தருவது நீறு

பேணி அணிபவர்க் கெல்லாம் பெருமை கொடுப்பது நீறு

மாணந் தகைவது நீறு மதியைத் தருவது நீறு

சேணந் தருவது நீறு திருஆலவாயான் திருநீறே.

 

பூச இனியது நீறு புண்ணியமாவது நீறு

பேச இனியது நீறு பெருந் தவத்தோர்களுக் கெல்லாம்

ஆசை கெடுப்பது நீறு அந்தமதாவது நீறு

தேசம் புகழ்வது நீறு திரு ஆலவாயான் திருநீறே.

 

அருத்தம தாவது நீறு அவலம் அறுப்பது நீறு

வருத்தம் தணிப்பது நீறு வானம் அளிப்பது நீறு

பொருத்தமதாவது நீறு புண்ணியர் பூசும் வெண்ணீறு

திருத்தகு மாளிகை சூழ்ந்த திரு ஆலவாயான் திருநீறே.

 

எயிலது அட்டது நீறு இருமைக்கும் உள்ளது நீறு

பயிலப் படுவது நீறு பாக்கியமாவது நீறு

துயிலைத் தடுப்பது நீறு சுத்தமதாவது நீறு

அயிலைப் பொலிதரு சூலத்து ஆலவாயான் திருநீறே.

 

இராவணன் மேலது நீறு எண்ணத் தகுவது நீறு

பராவணம் ஆவது நீறு பாவம் அறுப்பது நீறு

தராவணம் ஆவது நீறு தத்துவமாவது நீறு

அரா வணங்கும் திருமேனி ஆலவாயான் திருநீறே.

 

மாலொடு அயனறியாத வண்ணமும் உள்ளது நீறு

மேலுறை தேவர்கள் தங்கள் மெய்யது வெண்பொடி நீறு

ஏல உடம்பிடர் தீர்க்கும் இன்பம் தருவது நீறு

ஆலமது உண்ட மிடற்றெம் ஆலவாயான் திருநீறே.

 

குண்டிகைக் கையர்களோடு சாக்கியர் கூட்டமுங் கூடக்

கண் திகைப்பிப்பது நீறு கருத இனியது நீறு

எண்டிசைப்பட்ட பொருளார் ஏத்தும் தகையது நீறு

அண்டத்தவர் பணிந்தேத்தும் ஆலவாயான் திருநீறே.

 

ஆற்றல் அடல்விடை ஏறும் ஆலவாயான் திருநீற்றைப்

போற்றிப் புகலி நிலாவும் பூசுரன் ஞான சம்பந்தன்

தேற்றித் தென்னன் உடலுற்ற தீப்பிணியாயின தீரச்

சாற்றிய பாடல்கள் பத்தும் வல்லவர் நல்லவர் தாமே.

3) பித்தா பிறை சூடி

பித்தா பிறை சூடி என்பது 16 வயதில் சுந்தரரின் முதல் கவிதை வெளிப்பாடு ஆகும். சுந்தரரின் திருமணத்திற்கு சிவன் மாறுவேடத்தில் வந்து, தான் சிவனுக்கு உரியவர் என்பதை நினைவுபடுத்துவதாக கூறப்படுகிறது. அந்த நினைவூட்டலுடன், சுந்தரர் தனது பக்தியை இந்தப் பாடலின் மூலம் ஊற்றினார்.

பாடல் வரிகளைக் காண்க

 

பித்தாபிறை சூடீ பெருமானே அருளாளா

எத்தான் மறவாதே நினைக்கின்றேன் மனத்துன்னை

வைத்தாய் பெண்ணைத் தென்பால் வெண்ணெய் நல்லூர்

அருட்டுறையுள்

அத்தா உனக்காளாய் இனி அல்லேன் எனலாமே.

 

நாயேன் பல நாளும் நினைப்பின்றி மனத்துன்னைப்

பேயாய்த் திரிந்தெய்த்தேன் பெறலாகா அருள் பெற்றேன்

வேயார் பெண்ணைத் தென்பால் வெண்ணெய் நல்லூர் அருட்டுறையுள்

ஆயா உனக்காளாய் இனி அல்லேன் எனலாமே.

 

மன்னே மறவாதே நினைக்கின்றேன் மனத்துன்னைப்

பொன்னே மணிதானே வயிரம்மே பொருதுந்தி

மின்னார் பெண்ணைத் தென்பால் வெண்ணெய் நல்லூர் அருட்டுறையுள்

அன்னே உனக்காளாய் இனி அல்லேன் எனலாமே

 

முடியேன் இனிப் பிறவேன் பெறின் மூவேன் பெற்றம் ஊர்தீ

கொடியேன் பல பொய்யே உரைப் பேனைக் குறிக் கொள் நீ

செடியார் பெண்ணைத் தென்பால் வெண்ணெய் நல்லூர் அருட்டுறையுள்

அடிகேள் உனக்காளாய் இனி அல்லேன் எனலாமே.

 

பாதம் பணிவார்கள் பெறும் பண்டம் அது பணியாய்

ஆதன் பொருளானேன் அறிவில்லேன் அருளாளா

தாதார் பெண்ணைத் தென்பால் வெண்ணெய் நல்லூர் அருட்டுறையுள்

ஆதீ உனக்காளாய் இனி அல்லேன் எனலாமே

 

தண்ணார் மதி சூடீ தழல் போலும் திருமேனீ

எண்ணார் புரமூன்றும் எரி உண்ண நகை செய்தாய்

மண்ணார் பெண்ணைத் தென்பால் வெண்ணெய் நல்லூர் அருட்டுறையுள்

அண்ணா உனக்காளாய் இனி அல்லேன் எனலாமே

 

ஊனாய் உயிரானாய் உடலானாய் உலகானாய்

வானாய் நிலனானாய் கடலானாய் மலையானாய்

தேனார் பெண்ணைத் தென்பால் வெண்ணெய் நல்லூர் அருட்டுறையுள்

ஆனாய் உனக்காளாய் இனி அல்லேன் எனலாமே.

 

ஏற்றார் புரம் மூன்றும் எரியுண்ணச் சிலை தொட்டாய்

தேற்றாதன சொல்லித் திரிவேனோ செக்கர் வான்நீர்

ஏற்றாய் பெண்ணைத் தென்பால் வெண்ணெய் நல்லூர் அருட்டுறையுள்

ஆற்றாய் உனக்காளாய் இனி அல்லேன் எனலாமே.

 

மழுவாள் வலன் ஏந்தீ மறை ஓதீ மங்கை பங்கா

தொழுவார் அவர் துயராயின தீர்த்தல் உனதொழிலே

செழுவார் பெண்ணைத் தென்பால் வெண்ணெய் நல்லூர் அருட்டுறையுள்

அழகா உனக்காளாய் இனி அல்லேன் எனலாமே.

 

காரூர் புனலெய்திக் கரை கல்லித் திரைக் கையால்

பாரூர் புகழெய்தித் திகழ் பன்மாமணி உந்திச்

சீரூர் பெண்ணைத் தென்பால் வெண்ணெய் நல்லூர் அருட்டுறையுள்

ஆரூரன் எம் பெருமாற்கு ஆள் அல்லேன் எனலாமே.

4) தோடுடைய செவியன்.

மூன்று வயதில், சம்பந்தர் ஒரு கோவிலுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார், அங்கு அவர் முன் சிவனும் பார்வதியும் தோன்றியதாகக் கூறப்படுகிறது. சிறிது நேரம் கழித்து, தந்தை, குழந்தையின் உதடுகளில் பால் துளிகளை கவனித்தார். பார்வதி தேவியால் அவருக்கு ஞானத்தின் பால் ஊட்டப்பட்டது என்று கூறப்படுகிறது. அதைப் பற்றி கேட்டபோது, ​​குழந்தை உடனே ஒரு பாடலை பாடியது - தோடுடைய செவியன்.

பாடல் வரிகளைக் காண்க

 

தோடுடைய செவியன் விடையேறியோர் தூவெண்மதிசூடிக்

காடுடைய சுடலைப் பொடி பூசியென்னுள்ளங் கவர்கள்வன்

ஏடுடைய மலரான் முனை நாட் பணிந்தேத்த அருள் செய்த

பீடுடைய பிரமாபுரம் மேவிய பெம்மான் இவனன்றே

 

முற்றல் ஆமை இள நாகமொடு ஏன முனளக் கொம்பு அவை பூண்டு

வற்றல் ஓடு கலனாப்பலி தேர்ந்து எனது உள்ளம் கவர்கள்வன்

கற்றல் கேட்டல் உடையார் பெரியார் கழல் கையால் தொழுது ஏத்த

பெற்றம் ஊர்ந்த பிரமாபுரம் மேவிய பெம்மான் இவன்அன்றே

 

நீர்பரந்த நிமிர்புன்சடை மேலோர் நிலா வெண்மதிசூடி

ஏர்பரந்த இனவெள்வளை சோரஎன் உள்ளங் கவர் கள்வன்

ஊர்பரந்தவுல கின்முதலாகிய ஓரூரிது வென்னப்

பேர்பரந்த பிரமாபுரம் மேவிய பெம்மான் இவனன்றே

 

விண்மகிழ்ந்த மதில் எய்ததுமன்றி விளங்கு தலையோட்டில்

உண்மகிழ்ந்து பலிதேரிய வந்தெனது உள்ளங்கவர் கள்வன்

மண் மகிழ்ந்த அரவம் மலர்க்கொன்றை மலிந்தவரை மார்பிற்

பெண் மகிழ்ந்த பிரமாபுரமேவிய பெம்மான் இவனன்றே

 

ஒருமை பெண்மையுடையன் சடையன் விடையூரும் இவனென்ன

அருமையாக உரை செய்ய அமர்ந்தெனது உள்ளங் கவர்கள்வன்

கருமை பெற்ற கடல் கொள்ள மிதந்ததோர் காலம்இது வென்னப்

பெருமை பெற்ற பிரமாபுரம்மேவிய பெம்மான் இவனன்றே

 

மறைகலந்த ஒலி பாடலோடு ஆடலராகி மழுவேந்தி

இறைகலந்த இனவெள்வளை சோர என் உள்ளங்கவர் கள்வன்

கறைகலந்த கடியார் பொழில் நீடுயர் சோலைக் கதிர் சிந்தப்

பிறைகலந்த பிரமாபுரம் மேவிய பெம்மான் இவனன்றே

 

சடைமுயங்கு புனலன் அனலன் எரி வீசிச் சதிர்வெய்த

உடைமுயங்கும் அரவோடு உழிதந்து எனது உள்ளங் கவர் கள்வன்

கடல்முயங்கு கழிசூழ் குளிர் கானல் அம் பொன்னஞ் சிறகன்னம்

பெடை முயங்கு பிரமாபுரம் மேவிய பெம்மான் இவனன்றே

 

வியரிலங்குவரை யுந்தியதோள்களை வீரம்விளைவித்த

உயரிலங்கையரை யன்வலிசெற்றென துள்ளங்கவர் கள்வன்

துயரிலங்கும்உல கிற்பலஊழிகள் தோன்றும்பொழுதெல்லாம்

பெயரிலங்கு பிரமாபுரம்மேவிய பெம்மான் இவனன்றே

 

தாணுதல் செய்திறை காணிய மாலொடு தண்டாமரையானும்

நீணுதல் செய்தொழியந் நிமிர்ந்தான் எனது உள்ளங்கவர் கள்வன்

வாணுதல் செய் மகளீர் முதலாகிய வையத்தவர் ஏத்தப்

பேணுதல் செய் பிரமாபுரம் மேவிய பெம்மான் இவனன்றே

 

புத்தரோடு பொறியில் சமணும் புறங்கூற நெறி நில்லா

ஒத்த சொல்ல உலகம் பலிதேர்ந்து எனது உள்ளங் கவர் கள்வன்

மத்த யானை மறுகவ்வுரி போர்த்ததோர் மாயம் இது வென்னப்

பித்தர் போலும் பிரமாபுரம் மேவிய பெம்மான் இவனன்றே

 

அருநெறிய மறைவல்ல முனியகன் பொய்கை அலர்மேய

பெருநெறிய பிரமாபுரம் மேவிய பெம்மான் இவன் தன்னை

ஒருநெறிய மனம் வைத்துணர் ஞானசம்பந்தன் உரை செய்த

திருநெறிய தமிழ் வல்லவர் தொல்வினை தீர்தல் எளிதாமே

5) வானனை மதிசூடிய

திருவண்ணாமலை கோயிலில் உள்ள சிவபெருமானின் திருவுருவத்தைப் போற்றி வாணனை மதி சூடிய பாடலைப் பாடினார் ஞானி திருநாவுக்கரசர். பஞ்சபூத ஸ்தலங்களில் ஒன்றான திருவண்ணாமலை, அக்னி மூலத்தின் சக்தி வாய்ந்த பிரதிஷ்டையாகும்

பாடல் வரிகளைக் காண்க

வானனை, மதி சூடிய மைந்தனை,

தேனனை, திரு அண்ணாமலையனை,

ஏனனை, இகழ்ந்தார் புரம்மூன்று எய்த

ஆனனை, அடியேன் மறந்து உய்வனோ?

வீரனை, விடம் உண்டனை

விண்ணவர்-தீரனை, திரு அண்ணாமலையனை,

ஊரனை, உணரார் புரம்மூன்று எய்த

ஆரனை, அடியேன் மறந்து உய்வனோ

6) மாதர் பிறை கன்னி யானை

வயது முதிர்ந்த போதிலும், அப்பர், கைலாயத்தைப் பார்க்க வேண்டும், சிவனைக் காண வேண்டும் என்ற தீவிர ஆசை கொண்டிருந்தார். அவர் நடக்கத் தொடங்கினார், ஆனால் 80 வயதைத் தாண்டியதால், அவரது கால்கள் விரைவில் கைவிட்டன. பின்னர் கைலாயத்தை நோக்கி ஊர்ந்து சென்றார், விரைவில் அவரது கைகளிலும் கால்களிலும் பல காயங்கள் ஏற்பட்டன, ஆனாலும் அவர் தொடர்ந்தார். அவரது பக்தியில் கவரப்பட்ட சிவன், அவர் முன் தோன்றி அவரது விருப்பத்தை நிறைவேற்றினார். அப்போது அவர் பாடியது "மாதர் பிறை கன்னி யானை"

பாடல் வரிகளைக் காண்க

 

மாதர்ப் பிறைக்கண்ணி யானை மலையான் மகளொடும் பாடிப்

போதொடு நீர்சுமந் தேத்திப் புகுவாரவர் பின் புகுவேன்

யாதுஞ் சுவடு படாமல் ஐயாறடைகின்ற போது

காதன் மடப்பிடியோடுங் களிறு வருவன கண்டேன்

கண்டேனவர் திருப்பாதங் கண்டறியாதன கண்டேன்

 

வளர்மதிக் கண்ணியினானை வார்குழலாளொடும் பாடிக்

களவு படாததொர் காலங் காண்பான் கடைக்கணிக் கின்றேன்

அளவு படாததோரன்போடு ஐயா றடைகின்ற போது

இளமண நாகு தழுவி ஏறு வருவன கண்டேன்

கண்டேனவர் திருப்பாதங் கண்டறியாதன கண்டேன்

தேவாரம் உருவானது எப்படி?

தேவாரம் எப்படி தோன்றியது என்பது பற்றிய கதை இங்கே

birth-of-thevaram

திருஞானசம்பந்தர்

3 வயது நாயன்மார் பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா? அவர் தனது பெற்றோருடன் சிவன் கோயிலுக்கு சென்ற கதை இங்கே. பார்வதி தேவியே அவருக்கு உணவளித்ததாக கூறப்படுகிறது.
birth-of-thevaram

சுந்தரமூர்த்தி நாயனார்

சுந்தரமூர்த்தி நாயனாரின் திருமணத்தில், முதியவர் வேடமிட்டு வந்து சிவன் குறுக்கிடும்போது என்ன நடந்தது என்று தெரிந்துகொள்ளுங்கள்.
birth-of-thevaram

திருநாவுக்கரசர்

அப்பர் என்ற திருநாவுக்கரசர் பல நிகழ்வுகள் நிறைந்த வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர். தனது எண்பதுகளில் சிவனைத் தேடி கைலாயத்திற்கு சென்ற ஒரு சம்பவம் இங்கே. இந்த தொகுப்பில் வரும் “மாதர் பிறை கன்னி யானை” பாடலின் கதை.

நாயன்மாரின் கதை

பக்தி என்பது தமிழ் கலாச்சாரத்தின் அடிப்படை. பக்தியின் அழகிய நிலைகளில் வாழ்ந்த மனிதர்களால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தமிழ்நாடு ஆழ்ந்த ஆன்மீக அனுபவத்தின் வெளிப்பாடாக இருந்த இலக்கியப் பணியின் வளமான பாரம்பரியத்தைக் கொண்டுள்ளது.