பெரும்பாலான மக்கள் சத்சங்கம் என்பது ஆன்மீக சொற்பொழிவுக்காக கூடுவது என்று நினைக்கிறார்கள். ஆனால் சத்குருவின் கூற்றுப்படி, உண்மையான சத்சங்கம் என்பது இன்னும் ஆழமானது - அது உங்களுக்கும் உண்மைக்கும் இடையேயான சுவர்களின் முழுமையான கரைதல். சத்சங்கம் என்பது வெறுமனே ஒன்று கூடுவதைப் பற்றி அல்ல; அது நமது போலியான பிரிவினை உணர்வை கரைத்து, நாம் இங்கிருப்பதன் அடிப்படை உண்மையை உணர்வதே.
சத்குரு: ஒரு குருவுடன் வளர்வதன் முழு செயல்முறையும் ஒரு சத்சங்கமே. ஒரு குறிப்பிட்ட சந்திப்பு மட்டுமே சத்சங்கமாக மாறவேண்டும் என்பதல்ல - உங்கள் வாழ்வே ஒரு சத்சங்கமாக மாறவேண்டும். ஒரு குருவுடன் வளர்கிற செயல்முறை என்பது, உணரமுடியாத ஒன்றுடன் நீங்கள் இருப்பது என்ற அர்த்தம். அல்லது உணரக்கூடிய அனைத்தையும் நீங்கள் புறக்கணிக்கிறீர்கள், அதனால் நீங்கள் யார் என்பதன் தன்மை வெளிப்படுகிறது. உங்களால் அதை உணரமுடியாது, ஆனால் எல்லாமே அதுவாக மாறிவிடும்.
தற்போது, உங்கள் முழு வாழ்க்கையும் எண்ணங்கள் மற்றும் உணர்வுகளின் அளவில்தான் நடைபெறுகிறது. நீங்கள் சிந்திக்கிறீர்கள் அல்லது உணர்கிறீர்கள் - இதுதான் உங்களுக்கு தெரிந்த வாழ்க்கையை அறிந்துகொள்ளும் ஒரே வழி. ஒரு உறவு இல்லாமல், மற்ற அனைத்தையும் விட்டுவிடுவது கடினம்.
நீங்கள் "நான்" என்று அழைப்பது உங்களைச் சுற்றியுள்ள சூழலில் இருந்து நீங்கள் சேகரித்த பதிவுகளின் குப்பைத் தொட்டியே. "நான் அந்த பதிவுகளின் தொகுப்புடன் என்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளவில்லை என்றால், நான் எங்கே இருக்கிறேன்?" சத்சங்கம் எனும் செயல்முறை என்றால், நீங்கள் ஒரு தனிநபராகவும், வேறொரு உயிராகவும் இல்லாத நிலைக்கு செல்லும் செயல்முறை.
நீங்கள் ஒரு சிறிய மனிதராக இருக்கும் வரை, பயத்தில்தான் வாழ்வீர்கள். பதற்றம் தவிர்க்க முடியாதது. நீங்கள் எவ்வளவு தான் தைரியமாகவோ, துணிச்சலாகவோ நடிக்க முயற்சித்தாலும் - வாழ்க்கையில் ஏதாவது ஒரு சூழ்நிலை உங்களை உடைத்துவிடும். சிலர் வெண்ணெயைப் போல மென்மையானவர்களாக இருக்கலாம்; லேசான சூரிய வெப்பமே அவர்களை உருக்கிவிடும். மற்றவர்கள் பாறையைப் போல இருக்கலாம்; அவர்களுக்கு ஒரு தூளாக்கும் இயந்திரம் தேவை. வாழ்க்கை அதை ஒரு நாள் வழங்கும். வாழ்க்கையின் நிகழ்வுகள் உங்களை தூளாக்காவிட்டால், மரணம் நிச்சயமாக தூளாக்கிவிடும்.
சத்சங்கம் என்றால் அதற்கு அப்பால் செல்வது என்று பொருள். நீங்கள் ஒரு நபராக இருப்பதை நிறுத்துகிறீர்கள். நீங்கள் என அடையாளம் காண்பதை நிறுத்துகிறீர்கள், அதன் மூலம் முழுமையாக அனுபவம் மட்டுமே மிச்சமாக இருக்கிறது. உணர எதுவும் இல்லை; நீங்கள் வெறுமனே அங்கே அமர்ந்திருக்கிறீர்கள். "ஆன்மீகம்" என்று நீங்கள் அழைக்கக்கூடிய அனைத்திற்கும் இதுவே அடிப்படை.
ஆனால் ஒருவரின் வலிமையான இருப்பு இல்லாமல், உங்களது சொந்த அடையாளங்களை உங்களால் விட்டுவிட முடியாது. தற்போது உங்களிடம் இருப்பது அதுதான், எனவே இயல்பாகவே அந்த விஷயங்களை பற்றிக்கொள்கிறீர்கள். நீங்கள் உங்களை எதனுடன் அடையாளப்படுத்துகிறீர்களோ - உங்கள் உடல், உங்கள் கருத்துக்கள், உங்கள் விருப்பு வெறுப்புகள், உங்கள் உறவுகள் என தொடங்கி - ஒவ்வொன்றாக நீங்கள் உங்களை அடையாளப்படுத்தும் அனைத்தையும் உரித்து எடுத்தால், "நான்" என்று எதுவும் இல்லை என்பதைக் காண்பீர்கள். ஆனால் அங்கே ஒரு மகத்தான, மிகவும் வலிமையான இருப்பு இருக்கும்.
இதை நீங்கள் அனுபவிக்காத வரை, உங்கள் வாழ்க்கையில் எந்த ஆன்மீக படியையும் நீங்கள் இன்னும் எடுத்து வைக்கவில்லை. நீங்கள் வெறுமனே "ஆன்மீகத்தைப் பற்றி சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்" - எப்போதும் யோசித்தும் தயங்கிக்கொண்டும் இருக்கிறீர்கள்.
"நீங்கள் ஆன்மீகம் என்பது முழுமையான சுதந்திரம் மற்றும் விடுதலை என்று எங்களுக்குச் சொன்னீர்கள். இப்போது நீங்கள் எங்களை அழிப்பதைப் பற்றி பேசுகிறீர்கள்!"
இது எப்போதும் மனிதனுக்குள் இருக்கும் போராட்டம். சுதந்திரம் என்பது ஏதோ ஒன்றை அடைவது என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள். ஆனால் உண்மையில், நீங்கள் எங்கு சென்றாலும், நீங்கள் சுதந்திரமாக இருக்கமாட்டீர்கள்.
நான் பொதுவாக இதைப் பற்றி பேசுவதில்லை, ஆனால் "சரணாகதி" பற்றி எங்கும் நிறைய பேச்சு நடந்து வருகிறது. சிந்திக்கும், தர்க்கரீதியான, படித்த மனங்கள் "சரணாகதி" என்ற வார்த்தையைக் கேட்கும்போது, அவர்கள் தங்களைச் சுற்றி கோட்டைகளைக் கட்டிக்கொள்வார்கள். அவர்கள் தங்கள் சொந்த மனதின் குழப்பத்தில் சிக்கிக்கொண்ட சுதந்திரமாக சிந்திக்கும் மனிதர்கள்: "சரணாகதி என்பது அடிமைகளுக்கும் தோற்றவர்களுக்கும் மட்டுமே!"
நாம் "சரணாகதி" என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்தும்போது, பொய்யானதை நீங்கள் சரணடைகிறீர்கள் என்று பொருள். நீங்கள் இதுவரை இருந்ததெல்லாம் வெறும் பொய்மை – உங்கள் வாழ்க்கையில் நீங்கள் ஏற்றுக்கொண்ட அடையாளங்கள். உண்மையில் சரணடைய உங்களிடம் என்ன இருக்கிறது? உங்களிடம் ஒன்றுமில்லை. இதை நீங்கள் உணரும்போது, நீங்கள் சரணடைந்துவிட்டீர்கள். நீங்கள் கட்டிய சுவரை சரணடையும்போது, எல்லாமே ஒன்றாகிவிடுகிறது. இருப்போடு ஒன்றிணையும்போது மட்டுமே நீங்கள் சுதந்திரமாகிறீர்கள்.
நீங்களும் இருப்பும் தனித்தனியாக இருக்கும் வரை, சுதந்திரம் என்ற ஒன்று இல்லை. உண்மையான சுதந்திரம் நீங்கள் இல்லாதபோது மட்டுமே நிகழ முடியும். நீங்கள் இருக்கும் வரை, எங்கே சுதந்திரம்? உங்கள் சிறைச் சுவர்களை நீங்கள் விரிவுபடுத்தலாம், ஆனால் பிணைப்பு இன்னும் இருக்கிறது. நீங்கள் இருக்கும் வரை, பிணைப்பு இருக்கிறது. உங்களுக்கும் இருப்புக்கும் இடையே நீங்கள் கட்டியுள்ள இந்த மாயத் தடுப்புச் சுவரை சரணடையும் போது, எல்லாமே ஒன்றாகிவிடுகிறது.
இந்தச் சுவர் உண்மையிலேயே இல்லை. அது இருப்பதாக நீங்கள் நம்புகிறீர்கள். நீங்கள் கைவிடுவதெல்லாம் உங்கள் மாயை மட்டுமே, உண்மை அல்ல. நீங்கள் மாயையை விட்டுவிடும்போது, உண்மையை அனுபவிக்கத் தொடங்குகிறீர்கள். உண்மை என்பது நீங்கள் உருவாக்கக்கூடிய ஒன்று அல்ல; உண்மை என்பது உங்களை உள்ளடக்கியது. உண்மை ஏற்கனவே இருக்கிறது - ஆனால் அது உங்கள் அனுபவத்திற்குள் வருகிறது. உண்மை வெறுமனே இருக்கும்.
இப்போது, உங்கள் அனுபவத்தில், நீங்கள் ஒரு தனி உலகமாகவே மாறியிருக்கிறீர்கள். உங்களிடம் உள்ள பல்வேறு பதிவுகளுடன், நீங்கள் உங்களுக்கென ஒரு உலகத்தை உருவாக்கியுள்ளீர்கள். இந்த உலகம் உண்மையானது அல்ல. ஒவ்வொரு க்ஷணமும், இங்கே உடல் ரீதியாக இருப்பதற்கு கூட, நீங்கள் எஞ்சிய இருப்போடு தொடர்புகொள்ள வேண்டும். உங்கள் மூச்சே உடல் அளவில் ஒரு தொடர்பின் வடிவம்தான். இந்த தொடர்பை துண்டித்தால், ஒரு க்ஷணம் கூட உங்களால் இருக்க முடியாது. ஆனால் உங்களுக்கு எதனுடனும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை என்று நீங்கள் நம்புகிறீர்கள்.
சத்சங்கம் என்றால் நீங்கள் அடையாளப்படுத்திக் கொண்டிருப்பதை - நீங்கள் உருவாக்கிய பொய்மையை விட்டுவிடுவது என்று பொருள். உங்களுக்கும் உண்மைக்கும் இடையே நீங்கள் கட்டியிருக்கும் சுவரை இடித்துவிடுகிறீர்கள். இது ஒரு குறிப்பிட்ட அறையிலோ அல்லது மண்டபத்திலோ தான் நடக்க வேண்டும் என்பதில்லை. ஆர்வமுள்ளவர்களுக்கு, இது எப்போதும் கிடைக்கக்கூடியதாக இருக்கிறது. ஒரு அறையிலோ அல்லது மண்டபத்திலோ, உங்களுக்கு எளிதாக்கும் சூழலை உருவாக்க நாங்கள் முயற்சிக்கிறோம்.
நான் முன்பு குறிப்பிட்டது போல, உங்களை விட பெரியதாகத் தோன்றும் ஒரு குறிப்பிட்ட இருப்பின் துணை இல்லாமல், உங்கள் அடையாளங்களை விட்டுவிடுவது கடினமாகிறது, ஏனெனில் அது வெற்றிடத்தில் குதிப்பது போன்றது. உங்களை விட பெரியதாக ஏதோ ஒன்றை நீங்கள் உணர்ந்தால், நீங்கள் உங்களைப் பற்றி நினைப்பதை ஒதுக்கி வைப்பது சற்று எளிதாகிறது.
தன்னை இழக்கும் பயம் இருக்கும் வரை அன்பு என்பது சாத்தியமற்றது. தன்னை இழக்கும் பயத்திற்கு அப்பாற்பட்டவர்களால் மட்டுமே அன்பை அறிய முடியும், அன்பாக இருக்க முடியும். ஒரு புத்தரால் அன்பாக இருக்க முடியும்; ஒரு இயேசுவால் அன்பாக இருக்க முடியும். ஆனால் தங்களை இழக்கும் பயம் கொண்டவர்களால் ஒருபோதும் அன்பாக இருக்க முடியாது.
பயம் கொண்ட இரண்டு நபர்கள் சந்திக்கும்போது, வாழ்க்கையை தொடர்வதற்கு ஒருவருக்கொருவர் சிறிது பலத்தை வழங்க முயற்சிக்கிறார்கள். இவை உங்களை விடுவிக்க முடியாத உயிர்பிழைத்தலுக்கான திறன்கள்; அவை உங்களை கட்டிப்போடுகின்றன. தன்னை இழக்கும் பயம் இருக்கும் வரை, வாய்ப்பு ஏதும் இல்லை.
