‫ما در حال آغاز فرایندی به نام «کارمای کالابایراوا» هستیم. فرایندی که تنها برای مردگان است تا اطمینان حاصل کنیم که جایگاه جدیدشان جای بهتری است. وقتی کسی می‌میرد، شما فکر می‌کنید آن شخص مرده است، اما از نگاه خودش، فقط بدنش و هرآنچه را به‌عنوان زندگی می‌شناخت از دست داده است. وقتی بدنش را از دست داد، ذهنش هم قدرت تشخیص‌اش را از دست داد. از دست دادن قدرت تشخیص یعنی چه؟ فرض کنید کسی را که می‌شناسید فوت کرد و شما غمگین و ماتم‌زده‌ شدید. شاید مدتی سوگواری کنید، اما بعد از گذشت زمان مشخصی، از قدرت تشخیص‌تان استفاده می‌کنید. «فایده‌ای ندارد که همین‌طور ادامه بدهم، بگذار به هر آنچه باید انجام دهم بازگردم.» اما کسی که نمی‌تواند از قدرت تشخیصش استفاده کند، برای مدت طولانی در همان وضعیت می‌ماند، چون ذهن تشخیص‌دهنده‌اش آن‌طور که باید کار نمی‌کند. پس هر گرایشی که داشته باشد، همان گرایش‌ها چندبرابر می‌شوند. اگر گرایش‌های خوشایند داشته باشد، این گرایش‌ها مثل گلوله برفی بزرگ‌تر می‌شوند؛ اگر گرایش‌های ناخوشایند داشته باشد، به چیزی به‌شدت ناخوشایند تبدیل می‌شوند.

‫همه فرهنگ‌ها از این موضوع آگاه بوده‌اند، فرقی نمی‌کند کجا یا پیرو چه دینی باشند؛ وقتی انسانی در حال مرگ است، هر که می‌خواهد باشد، باید فضایی خوشایند ایجاد کنید. حتی اگر دشمن‌تان در حال مرگ است، در آن لحظه نباید برای او ناخوشایندی ایجاد کنید.

‫بنابراین، چه در لحظه آخر و چه درست پس از آن، هنوز می‌توانیم آن زندگی را به‌گونه‌ای لمس کنیم که حس خوشایندی در آن نفوذ کند. وقتی خوشایندی به فردی داده شود، حتی اگر قطره‌ای باشد، اگر خوشایندی را به او تزریق کنید، این خوشایندی بعد از مدتی به اقیانوسی از خوشایندی تبدیل می‌شود، چون قدرت تشخیص و انتخاب ندارد و نمی‌تواند جلوی آن را بگیرد.

‫پس برای کسانی که بالای ۵۰ سال دارند و به مرگ طبیعی از دنیا می‌روند، تا ۱۴ روز می‌توانیم قطره‌ای خوشایندی در آن وجود قرار دهیم؛ و برای کسانی که زیر ۵۰ سال دارند، تا ۴۸ روز. در مورد کسی که سرزنده بوده، اما در اثر از هم گسیختن بدن در یک حادثه یا خودکشی، از دنیا رفته است، برای افراد بالای ۳۳ سال تا ۴۸ روز و برای افراد زیر ۳۳ سال تا ۹۰ روز می‌توانیم این کار را انجام دهیم. ما همچنین فرایندی به نام «شانتی کالابایراوا» ارائه می‌دهیم که هر زمان پس از مرگ می‌توان آن را انجام داد.

‫این بخش بسیار مهمی از فرهنگ یوگایی بوده است، اینکه اگر کسی بمیرد و آگاهی لازم برای انجام درست فرایند مرگش را نداشته باشد، فرد دیگری آن را برایش انجام دهد. اما متأسفانه، احتمالاً در ۱۰۰ —۱۵۰ سال گذشته، این سنت‌ها تا حد زیادی به فراموشی سپرده شده‌اند؛ آنچه باقی مانده، عموماً فاسد و تجاری شده است. اگر کسی را که برای‌تان عزیز است از دست بدهید، از شما می‌خواهند برای مرده کفش بیاورید، برای مرده چتر بیاورید، گاو یا اسب بیاورید یا حتی این روزها ممکن است از شما یک مرسدس بخواهند. مرده به کفش نیاز ندارد؛ کسی که بدنش را از دست داده، قرار نیست کفش بپوشد. اگر کسی که این مراسم را انجام می‌دهد کفش می‌خواهد، باید صریح باشد و بگوید: «من کفش می‌خواهم.» دست‌کم کفش سایز درست خودش را می‌گیرد. اگر کفش سایز مرده را بگیرد، باید برود آن را بفروشد.

‫پس ما از معبد بایراوی به‌عنوان پایگاه انرژی استفاده می‌کنیم و فرایندهای مشخصی را برای مردگان انجام می‌دهیم. اگر کسی که می‌شناسید فوت کرد، یا اگر کسی را می‌شناسید که عزیزی را از دست داده است، اگر در بازه زمانی مشخصی تکه‌ای از لباس او را برای ما بفرستید، فرایند مشخصی انجام خواهد شد.

‫می‌خواهیم مردم با سرور و سرمستی زندگی کنند. اگر نتوانند این را محقق کنند، اگر نتوانند با سرور و سر‌مستی زندگی کنند، دست‌کم باید در آرامش بمیرند. اگر حتی این کار را هم نکردند، می‌خواهیم بعد از مرگشان کاری انجام دهیم. پس حتی اگر بمیرید، از تلاشم برای معنوی‌کردن‌تان دست نمی‌کشم.

‫برکت.

‫یادداشت ویراستار: کایانتا ستهانام، خدمات سوزاندن پیکر ایشا است که سنت‌ها و آیین‌های کهن مرگ را با یک پایگاه انرژی قدرتمند احیا می‌کند و آن‌ها را با روحیه خدمت‌رسانی، نه به‌عنوان کسب‌وکاری تجاری، انجام می‌دهد. از حمایت‌ها و کمک‌های شما برای ارائه این خدمات به افراد بیشتری سپاسگزاریم. برای اطلاعات بیشتر، از «کایانتا ستهانام — خدمات سوزاندن پیکر ایشا» دیدن کنید.