یوگای من
هر حسی را از آواها و سکوت از دست داده‌ام
در آشوبی مطلق،
در تعادلی محض به سر می‌برم
دردی جانکاه درآمیخته با لذتی ژرف
حتی سوگِ از دست دادنِ عزیزی
وقارِ سکون را به همراه می‌آورد
در جهانی که برگ نمی‌تواند
شیرینیِ میوه‌‌ی همراهش را بچشد
یا عطرِ گلی را که خود پدید می‌آورد
من اینجا هستم
و خودِ سرچشمه را در سطح می‌چشم
هر حسی را از امر مقدس و کفرآمیز،
از دست داده‌ام
آه شامبو،
از آن دم که تو را در آغوش کشیده‌ام،
ذره‌ای در حاشیه، گویی خودِ مرکز شده است.
دره‌ها به قله‌ها بدل شده‌اند،
آنچه می‌بایست آشفتگیِ محض باشد،
به وضوحی بلورین بدل شده
من مَردی هستم با یک مَرد،
زنی با یک زن،
آفریده‌ای با یک آفریده،
دیوی در میان دیوان، از
فقط بدان که با تو،
من توام.
با عشق و فیض