مهاجران
آنان با دستان خویش کار می‌کنند
بی‌اعتنایی دلخراش شهر برای این پسران و دخترانِ خاک،
تازه و ناآشناست.
خاکِ زادگاه،
زبان و خوراک،
هر آنچه برایشان آشنا و عزیز بود،
در آرزوی رهایی از چنگال فقر
از آن محروم شده‌اند
از آسایش خانه و کاشانه‌ای محقر دل کنده‌اند،
دل‌هایشان را در روستا به خاک سپرده‌اند و در غربت شهر،
سخت جان می‌کنند
زندگی‌هایی ریشه‌کن‌شده، اما امیدوار
اکنون با امیدهایی واژگون‌شده…
با عشق و فیض