آه ای خاک
عطر خاک
بهگونهای برایم لطیفتر است
از عطر دلفریب گل.
نیرو و حساسیت حیات
که در خاک نهفته است،
موجهایی از شور برمیانگیزد
که از جنسی دیگر است.
شوری نه از آنِ یک فرد،
بلکه از آنِ گونهی من،
که نسبت به هر آنچه پرورشش میدهد
و در پایان در خود جذبش میکند،
بیتفاوت شده است.
وقتی پابرهنه راه میروم،
با شوری چنان ژرف منقلب میشوم
که در وصف نمیگنجد.
آه ای خاک، زندگی من
با عشق و فیض


