உண்மையான அன்பு என்பது என்ன? ஒரு ஆழமான புரிதல்

உண்மையான அன்பின் அர்த்தம் குறித்து எப்போதும் வியப்படைகிறீர்களா? நிபந்தனையற்ற அன்பு என்பது இருக்கிறதா என்று அறிந்துகொள்ளவேண்டுமா? காலம் கடந்து நின்றாலும் இன்றைக்கும் பொருத்தமான ஒரு தலைப்பைப் பற்றி சத்குரு தனது ஆழ்ந்த புரிதலை இங்கே பகிர்ந்துகொள்கிறார்.
Sadhguru Wisdom Article | What is True Love? A Deeper Insight
 

காதலில் வீழ்வது

சத்குரு: காதலில் வீழ்வது என்ற பொருளில், “ஃபாலிங் இன் லவ்” என்ற ஆங்கிலப் பதம் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. ஏனென்றால் காதலில் எவரும் எழுவதும் இல்லை, உயர்வதும் இல்லை. நீங்கள் காதலில் வீழ்கிறீர்கள், ஏனெனில் நீங்கள் யாராக இருக்கிறீர்களோ அதில் சிறிதளவேனும் மறைந்துபோக வேண்டும். உங்களின் ஒட்டுமொத்தமும் இல்லையென்றாலும், குறைந்தபட்சம் உங்களின் ஒரு பகுதியாவது அழியவேண்டும். அப்போதுதான் அங்கே ஒரு காதல் உறவு இருக்கிறது. மற்றொருவருக்காக, உங்கள் தன்மையின் ஒரு துளியையாவது அழித்துக்கொள்வதற்கு நீங்கள் விருப்பத்துடன் இருக்கிறீர்கள். உங்களைவிட வேறொருவர் மிக அதிகமாக முக்கியத்துவம் பெறுகிறார் என்பதே அதன் பொருள். துரதிருஷ்டவசமாக, “காதல்” என்று பெரும்பாலானவர்கள் கூறுவது எதுவோ, அது பரஸ்பர நன்மை திட்டமாகத்தான் இருக்கிறது.

நீங்கள் காதலில் வீழ்கிறீர்கள், ஏனெனில் நீங்கள் யாராக இருக்கிறீர்களோ அதில் சிறிதளவேனும் மறைந்துபோக வேண்டும்.

ஒருநாள் சங்கரன்பிள்ளை பூங்காவுக்குச் சென்றார். அங்கே இருந்த ஒரு கல்மேடையில், அழகான பெண்ணொருத்தி அமர்ந்திருந்தாள். அதே கல்மேடை மீது அவரும் சென்று அமர்ந்தார். சில நிமிடங்கள் கழித்து, சங்கரன்பிள்ளை அவளுக்குச் சற்று நெருக்கமாக நகர்ந்தார். அவள் விலகி நகர்ந்தாள். மீண்டும், சில நிமிடங்கள் காத்திருந்துவிட்டு, அவளுக்கு மேலும் நெருக்கமாக நகர்ந்தார். அவள் விலகினாள். அவர் மறுபடியும் சற்று பொறுத்திருந்து, மேலும் நெருக்கமாகச் சென்றார். இதற்குள் அவள் நகர்ந்து நகர்ந்து மேடையின் விளிம்புக்கே சென்றிருந்தாள். அவர் அவளைச் சென்றடைந்து, அவரது கைகளை அவள் மீது வைத்தார். அவள் அவரை உதறித் தள்ளினாள். சிறிது நேரம் அவர் அங்கேயே அமர்ந்திருந்து, பிறகு அவள் முன் மண்டியிட்டு, அங்கிருந்த மலர் ஒன்றைப் பறித்து, அவளிடம் கொடுத்து, “நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன். என் வாழ்வில் யாரையுமே நான் நேசித்திராத அளவுக்கு உன்னை நேசிக்கிறேன்,” என்று கூறினார்.

அவள் உருகினாள். இயற்கையின் போக்கில் அவர்களுக்குள் பரிமாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. மாலை நேரம் கடந்துகொண்டிருந்தது; சங்கரன்பிள்ளை எழுந்து,“நான் போகவேண்டியுள்ளது. எட்டு மணி ஆகிவிட்டது. என் மனைவி காத்திருப்பாள்,” என்றார்.

அவள், என்னது? நீங்கள் செல்கிறீர்களா? என்னை காதலிப்பதாக இப்போதுதானே கூறினீர்கள்!”

“ஆமாம், ஆனால் நேரமாகிவிட்டது, எனக்குப் போகவேண்டியுள்ளது.”

பொதுவாக, நமக்கு வசதியான, இலாபகரமான வரையறைக்குள் நாம் உறவுகளை உருவாக்கியுள்ளோம். மக்களுக்கு உடல்ரீதியான, உளவியல்ரீதியான, உணர்ச்சிரீதியான, பொருளாதாரரீதியான மற்றும் சமூகரீதியான தேவைகள் உள்ளன. இந்தத் தேவைகளை நிறைவுசெய்துகொள்வதற்கு சிறந்த வழிகளுள் ஒன்று, ‘நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்” என்று கூறுவது. “காதல்” என்ற பெயரில் அழைக்கப்படும் இது, ஒரு மந்திரம் போலாகியுள்ளது: திறந்திடு சீஸேம். அதைச் சொல்வதன் மூலம் உங்களுக்கு வேண்டியதைப் பெறுவதற்கு நீங்கள் முயற்சிக்கிறீர்கள்.

நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் ஏதோ ஒருவிதத்தில் குறிப்பிட்ட தேவைகளை நிறைவேற்றிக்கொள்வதாகவே இருக்கின்றன. இதை நீங்கள் புரிந்துகொண்டால், அன்புடன் இருப்பதை உங்கள் இயல்பான தன்மையாகவே வளர்த்துகொள்வதற்கான ஒரு சாத்தியக்கூறு இருக்கிறது. ஆனால், மக்கள் வசதி, சௌகரியம் மற்றும் நல்வாழ்வுக்காகஉருவாக்கியுள்ள உறவுகளை உண்மையாகவே அன்பின் உறவுகள் என்று நம்பிக்கொண்டு தங்களையே முட்டாளாக்கிக்கொண்டு இருக்கின்றனர். அந்த உறவுகளில் காதலின் அனுபவமே இல்லை என்று நான் கூறவில்லை, ஆனால் அது குறிப்பிட்ட எல்லைக்குள் இருக்கிறது. “நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்’ என்பது எவ்வளவுதான் சொல்லப்பட்டாலும் அது ஒரு பொருட்டில்லை, ஒரு சில எதிர்பார்ப்புகளும், தேவைகளும் பூர்த்தி செய்யப்படவில்லை என்றால், விஷயங்கள் பிளவுபட்டுவிடும்.

நிபந்தனையில்லாமல் எப்படி நேசிப்பது

அன்பைப் பற்றி நீங்கள் பேசும்போது, அது நிபந்தனையற்றதாக இருக்கவேண்டும். உண்மையில் நிபந்தனை அன்பு மற்றும் நிபந்தனையற்ற அன்பு என்ற ஒரு விஷயமே இல்லை. அது என்னவென்றால், அங்கே நிபந்தனைகளும் உண்டு மற்றும் காதலும் உண்டு. ஒரு நிபந்தனை இருக்கும் கணமே, அது வெறும்வியாபாரத்துக்குச் சமமானதுதான். அது ஒரு வசதியான வியாபாரமாக இருக்கலாம், அது ஒரு நல்ல ஏற்பாடாக இருக்கலாம் – வாழ்வில் பலரும் தலைசிறந்த ஏற்பாடுகளைச் செய்திருக்கக்கூடும் – ஆனால் அது உங்களை நிறைவு செய்யாது, அது உங்களை வேறொரு பரிமாணத்துக்கு நகர்த்திச் செல்லாது. அது வெறும் வசதி மட்டுமே.

உங்களுக்கு வெளியில் நீங்கள் செய்வது எப்போதும் பல கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்பட்டது. ஆனால் அன்பு என்பது ஒரு உள்தன்மை – உங்களுக்குள் நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீர்கள் என்பது நிச்சயம் நிபந்தனையற்றதாக இருக்கமுடியும்.

“நேசம்” என்று நீங்கள் கூறும்போது, அது சௌகரியமாக இருக்கவேண்டிய அவசியமில்லை. பெரும்பாலான நேரங்களில், அது வசதியாக இருப்பதில்லை. அது வாழ்க்கை முழுவதுக்குமானது. நேசிப்பது மகத்தான ஒரு விஷயம் அல்ல, ஏனென்றால் அது உங்களை முழுமையாக விழுங்குகிறது. நீங்கள் காதலில் இருக்கவேண்டும் என்றால், நீங்கள் என்பது அங்கே இருக்கக்கூடாது. ஒரு நபர் என்ற நிலையில் நீங்கள் வீழ்வதற்கு விருப்பத்துடன் இருக்கவேண்டும், அப்போதுதான் அது நிகழமுடியும். அன்பின் செயல்முறையில் உங்களது ஆளுமையானது வலிமையாக வைக்கப்பட்டிருந்தால், அது ஒரு வசதியான சூழலாக மட்டும்தான் இருக்கிறது, அவ்வளவுதான். ஒரு வியாபாரம் என்பது என்ன மற்றும் உண்மையான ஒரு காதல் உறவு என்ன என்பதை நாம் அடையாளம் காண்பது அவசியம். ஒரு காதல் உறவு எந்தக் குறிப்பிட்ட நபருடனும் இருக்கவேண்டியதில்லை. குறிப்பாக எவருடனும் இல்லாமல், ஆனால் வாழ்வுடன் நீங்கள் மகத்தான ஒரு காதல் உறவு கொள்ளமுடியும்.

நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள் மற்றும் என்ன செய்யவில்லை என்பதெல்லாம், உங்களைச் சுற்றியுள்ள சந்தர்ப்பசூழலைச் சார்ந்திருக்கிறது. நமது செயல்பாடுகள் வெளிச்சூழலின் தேவைக்கேற்றவை. உங்களுக்கு வெளியில் நீங்கள் செய்வது எப்போதும் பல கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்பட்டது. ஆனால் அன்பு என்பது ஒரு உள்தன்மை – உங்களுக்குள் நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீர்கள் என்பது நிச்சயம் நிபந்தனையற்றதாக இருக்கமுடியும்.

தயாள குணம் கொண்ட சகோதரர்கள்

என் அம்மாவின் பாட்டி எனக்கு பல கதைகள் கூறினார் – இந்த ஒன்று என்னுள் நீங்காத இடம் பெற்றுவிட்டது. இந்தக் கதை என் வாழ்வின் அடித்தளம் அல்ல, ஆனாலும் நிச்சயமாக சில வழிகளில் என்னை வடிவமைத்தது. ஒரு தம்பதி வாழ்ந்து வந்தனர். அந்த நாட்களில், ஆண் நிலத்தில் பாடுபட்டு உழைத்து, பயிர் வளர்த்து, பணம் சம்பாதித்தான். மேலும் மகன்கள் இருந்தால், அதிகமான நிலத்தில் பயிர் செய்யலாம். அவர்களுக்கு இரண்டு மகன்கள் இருந்தனர். இருவரும் வலிமை மிகுந்த இளைஞர்களாக வளர்ந்து நின்றனர். இருவரும் தந்தையுடன் இணைந்து பாடுபட்டு உழைத்து, அவர்களது நிலத்தை அதிகரித்து, செல்வ வளம் அடைந்தனர். தந்தைக்கு மிகவும் வயதான நிலையில், அவரது இரண்டு மகன்களிடமும், “நான் எந்த நேரத்திலும் இறக்க நேரலாம். இந்த ஒரு விஷயத்தை நீங்கள் எப்போதும் அனுசரிக்கவேண்டும். எனது இறப்புக்குப் பிறகு, இந்த நிலத்தின் விளைச்சலை நீங்கள் இருவரும் எப்போதும் பங்கிட்டு எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும். அதில் ஒருபோதும் எந்த விவாதமும், வாக்குவாதமும் அல்லது சண்டையும் இருக்கக்கூடாது,” என்றார்.

அந்த முதியவர் இறந்ததும், மகன்கள் நிலத்தை கவனித்தனர். அந்த நாட்களில் இந்தியாவிலும் மற்றும் உலகின் பல பகுதிகளிலும், நிலத்தைப் பிரிப்பது என்ற கேள்வியே இல்லை. விளைச்சலைத்தான் பிரித்துக்கொள்ளமுடியும், நிலத்தை அல்ல. கடந்த நான்கு தலைமுறைகளில்தான், ஆங்கிலேயர் வந்த பிறகு, நாம் நிலத்தைப் பிரிக்கத் தொடங்கினோம். ஆகவே, இரண்டு சகோதரர்களும் எப்போதும் விளைச்சலை அவர்களுக்குள் சமமாகப் பிரித்துக்கொண்டனர்.

இரு சகோதரர்களுக்குள் ஒருவர் திருமணம் செய்துகொண்டார், அவருக்கு ஐந்து குழந்தைகள் இருந்தனர். மற்றொருவர் மணம் செய்துகொள்ளவில்லை.இருப்பினும், அவர்கள் விளைச்சலை சரிசமமாகப் பகிர்ந்துகொண்டனர். ஒருநாள் அந்த திருமணமாகாத சகோதரரின் தலைக்குள் ஒரு எண்ணம் ஓடியது. “என் சகோதரனுக்கு மனைவியும், கவனித்துக்கொள்வதற்கு ஐந்து குழந்தைகளும் உள்ளனர். நான் தனி ஆள். இருந்தாலும், நான் ஐம்பது சதவிகிதமும், அவன் ஐம்பது சதவிகிதமும் எடுத்துக்கொள்கிறோம். இது நியாயமாகத் தோன்றவில்லை. ஆனால் அது எங்கள் தந்தையின் விருப்பம். நான் என் சகோதரனுக்கு சற்று அதிகம் கொடுக்க முயன்றாலும், அவன் அதை ஏற்றுக்கொள்ளாத அளவுக்கு பெருந்தன்மையானவன். ஆகவே வேறு ஏதாவது செய்யவேண்டும்” என்று எண்ணினான், பிறகு அதை செயல்படுத்தினான். அறுவடை முடிந்ததும், ஒவ்வொரு இரவும், அவனுக்குரிய பங்கிலிருந்து ஒரு மூட்டை தானியத்தை முதுகில் சுமந்து சென்று இரகசியமாக அவனது சகோதரனின் கிடங்கில் சேர்த்தான்.

இதே எண்ணம் மற்றொரு சகோதரனுடைய தலைக்குள்ளும் ஓடியதில், அவனும், “எனக்கு வளர்ந்துவரும் ஐந்து மகன்கள் உள்ளனர். சில வருடங்களில், எனக்கு மேலும் அதிக நிகழ்வுகள் இருக்கும். என் சகோதரனுக்கு ஒருவரும் இல்லை. பிற்பாடு அவன் என்ன செய்வான்? ஆனால் அவன் ஐம்பது சதவிகிதம்தான் எடுத்துக்கொள்கிறான், நான் ஐம்பது சதவிகிதம் எடுத்துக்கொள்கிறேன், அவனுக்கு அதிகம் தர நான் முயன்றால், அவன் அதை எடுத்துக்கொள்ளமாட்டான்,” என்று எண்ணமிட்டான். அன்றிலிருந்து தினமும் ஒவ்வொரு இரவும் ஒரு மூட்டை தானியத்தை எடுத்து, அவனது சகோதரனின் கிடங்கில் சேர்த்தான். ஒருவிதமான தலைகீழ் சவ்வூடுபரவல் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. ஒரு நீண்ட காலத்துக்கு இருவருமே அதை உணரவில்லை.

அவர்கள் மூப்படைந்துகொண்டிருந்தனர், ஆனாலும் இதை தொடர்ந்து செய்துகொண்டிருந்தனர். ஒருநாள், அவர்கள் தானிய மூட்டையுடன் மற்றவர் கிடங்கை நோக்கி நடந்துகொண்டிருந்தபோது, அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் மோதிக்கொண்டனர். ஒருவரையொருவர் நிமிர்ந்து பார்த்து, இத்தனை காலமும் என்ன நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது என்பதை உணர்ந்தனர். சட்டென்று விழிகளைத் தவிர்த்தவர்கள், மேற்கொண்டு நடந்துசென்று, தானிய மூட்டைகளைச் சேர்த்துவிட்டு, தத்தமது வீடுகளுக்குச் சென்று உறங்கிவிட்டனர். காலம் உருண்டோடியது, அவர்கள் வயதாகி, இறந்துவிட்டனர்.

அந்த நகரமக்கள் ஒரு கோவில் கட்டவேண்டும் என்று, அதற்கான ஒரு நல்ல இடம் தேடிக்கொண்டிருந்தனர். ஒரு நீண்ட தேடலுக்குப் பிறகு, அந்த இரண்டு சகோதரர்களும் தங்கள் முதுகில் தானிய மூட்டையுடன், அவரவர் தாராள குணம் வெளிப்பட்டதில் சங்கடப்பட்டு எங்கே சந்தித்துக்கொண்டனரோ, அதுதான் கோவில் கட்டுவதற்கான சிறந்த இடம் என்று முடிவு செய்தனர். இந்த மாதிரி வாழ்ந்தால், நீங்களே ஒரு வாழும் கோவில். அப்போது நிபந்தனையற்ற அன்பு, நிபந்தனை அன்பு பற்றியெல்லாம் நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை.

நன்றிப்பெருக்கு

நீங்கள் என்ன தருகிறீர்கள் என்பதை விரல்விட்டு எண்ணாமல், ஆனால் உங்களுக்கு என்ன கிடைக்கிறது என்பதை எப்போதும் நினைவில் நிறுத்தினால், நீங்கள் இயல்பாகவே நன்றிப்பெருக்கில் இருப்பீர்கள். “நான் எவ்வளவு செய்துள்ளேன்!” என்ற இந்த முட்டாள்தனத்தை விட்டுவிடுங்கள். நீங்கள் யாரிடமிருந்தும், எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை என்றால், நீங்கள் எளிதாக வாழ்வீர்கள். யாரோ ஒருவரிடமிருந்துநீங்கள் எதையாவது எதிர்பார்த்தால், அல்லது அவர்கள் உங்களை நேசிக்கிறார்களா, இல்லையா என்று உங்களையே நீங்கள் கேட்டால், அங்கேதான் இந்த பிரச்சனைகள் எல்லாம் எழுகின்றன. யாரிடமிருந்தும் நீங்கள் எதையும் எதிர்பார்க்காதபோது, அவர்கள் அதைச் செய்தால், அவர்களுக்கு அது அற்புதமாக இருக்கிறது. அவர்கள் செய்யாமல்போனால், என்ன பிரச்சனை இருக்கிறது?

“நான் எவ்வளவு செய்துள்ளேன்!” என்ற இந்த முட்டாள்தனத்தை விட்டுவிடுங்கள். நீங்கள் யாரிடமிருந்தும், எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை என்றால், நீங்கள் எளிதாக வாழ்வீர்கள்.

உறவு என்பது ஒருபரிவர்த்தனை. அதை நன்றாக நடத்திக்கொள்வதற்கு, ஒருவிதமான திறமை தேவைப்படுகிறது. இல்லையென்றால், அது அசிங்கமாக மாறக்கூடும். யாரோ ஒருவருடன் ஒருநாள் அவ்வளவு அற்புதமாக இருக்கும் நிலையில், அதே நபருடன் வேறொரு நாள் எவ்வளவு அசிங்கமாக அது மாறக்கூடும் என்பதை நீங்கள் பார்த்திருக்கலாம்.

துரதிருஷ்டவசமாக, பெரும்பாலான மக்கள்,உறவு என்பது ஒரு பரிவர்த்தனை என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள விரும்புவதில்லை. அதற்கென்று குறிப்பிட்ட அடிப்படை விதிகளும், நிபந்தனைகளும் இருக்கின்றன. இந்த விதிகள் மற்றும் நிபந்தனைகளுக்குள் நீங்கள் நின்றால் மட்டும்தான், உறவை நீங்கள் வெற்றிகரமாக நடத்திச் செல்வீர்கள். “எங்கள் அன்பு நிபந்தனையற்றது” என்பதைப் போன்ற கனவுலகக் கருத்துகள் உங்களுக்கு இருந்தால், என்றைக்காவது ஒருநாள், அது உடைந்துபோகும்.

வாழ்க்கையின் மெல்லிய ஒரு பரிமாணமே அன்பு

உறவுகளை சிறுமைப்படுத்துவதற்கு நான் முயற்சிக்கவில்லை. ஆனால் அது என்னவென்பதன் வரையறைகளை ஆராய்வதில் தவறொன்றுமில்லை. அதற்கு வரம்புகள் உண்டு, ஆனால் அதற்கான அழகு இல்லை என்பது அதன் பொருளல்ல. ஒரு மலரானது அவ்வளவு அழகு நிரம்பியது, ஆனால் நான் அதைக் கசக்கிவிட்டால், இரண்டு நாட்களில் அது உரமாகிவிடும். ஒரு கணத்தில் நான் மலரை அழிக்கமுடியும், ஆனால் மலர் என்பதன் அழகையும், முக்கியத்துவத்தையும் அது குறைத்துவிடுகிறதா என்ன? இல்லை. அதைப்போன்று, உங்கள் அன்பு நுட்பமானது;உடையக்கூடியது. அது குறித்த கற்பனையான விஷயங்களை நம்பாதீர்கள். அதேநேரம், அதனுடன் தொடர்புடைய அழகையும் நான் மறுக்கவில்லை.

ஆனால் வாழ்க்கையின் மிக மெல்லிய பரிமாணத்தை உங்கள் வாழ்வின் அடித்தளமாக்கினால், நீங்கள் இயல்பாகவே எல்லா நேரமும், என்ன நிகழுமோ என்ற உணர்வில் உந்தப்படுவீர்கள். ஏனென்றால் நீங்கள் ஒரு மெல்லிய மலர் மீது அமர்ந்திருக்கிறீர்கள். ஒரு மலர் அழகாக இருக்கிறது என்ற காரணத்துக்காக, உங்கள் வீட்டை பூமியின் மீது கட்டாமல், ஒரு மலர் மீது நீங்கள் கட்டினால், எப்போதும் பயத்திலேயே நீங்கள் வாழ்வீர்கள். உங்கள் அடித்தளங்களை பூமி மீது கட்டி எழுப்பி, மலரைப் பார்க்கவும், முகரவும், தொட்டு உணரவும் செய்தால், அது அற்புதமாக இருக்கும். ஆனால் அதைவிடுத்து, உங்கள் வீட்டை நீங்கள் மலரின்மீது கட்டினால், எப்போதும் நீங்கள் பயத்திலேயே இருக்கிறீர்கள். அந்த அர்த்தத்தில்தான் நான் பேசுகிறேன். அன்பு, காதல் என்பதை நான் மறுக்க முயற்சிக்கவில்லை.

நேசிப்பின் அவசியம்

நான் இதனை முழுமையாகப் பொதுமைப்படுத்த விரும்பவில்லை, ஆனால் பலருக்கும் இது இப்படி இருக்கிறது – நேசம் என்பதே கூடுதலான ஒரு தேவையாக, அது இல்லாமல் அவர்களால் வாழமுடியாது என்பதாக இருக்கிறது. உடலுக்கு அதற்கான தேவைகள் இருப்பதைப்போல், உணர்ச்சிக்கும் அதற்கான தேவைகள் உள்ளன. “நீ இல்லாமல் என்னால் வாழமுடியாது,” என்று நான் கூறும்போது, “என்னால் ஒரு ஊன்றுகோல் இல்லாமல் வாழமுடியாது,” என்று கூறுவதற்கு ஒப்பானது. இரண்டுக்கும் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை. வைரம் பதிக்கப்பட்ட ஊன்றுகோல் உங்களிடம் இருந்திருந்தால், மிக எளிதில் அதனுடன் நீங்கள் காதல் வயப்பட முடியும். இந்த ஊன்றுகோலை நீங்கள் பத்து வருடங்கள் பயன்படுத்திய பிறகு, “இப்போது நீங்கள் சுதந்திரமாக நடக்கலாம்,” என்று நான் கூறினால், “இல்லை, என்னால் எப்படி என் ஊன்றுகோலைவிடமுடியும்,” என்றுதான் நீங்கள் கூறுவீர்கள். இதில் வாழ்வின் உணர்தல் இல்லை. அதேபோல, நேசத்தின் பெயரில், உங்களையே நீங்கள் பலவீனமாக்கிக்கொண்டு, உங்களுக்குள் முழுமையின்மையை உருவாக்குகிறீர்கள்.

.. நேசத்தின் பெயரில், உங்களையே நீங்கள் பலவீனமாக்கிக்கொண்டு, உங்களுக்குள் முழுமையின்மையை உருவாக்குகிறீர்கள்.

அதில் அழகே இல்லை என்பதுடன் இதற்கு வேறு எந்தப் பரிமாணமும் இல்லை என்பதுதான் இதனால் கூறப்படும் பொருளா? என்றால், அப்படியல்ல, அதில் விஷயம் இருக்கிறது, ஒருவரை விட்டு மற்றவர் வாழமுடியாது என்ற முறையில். பல மக்கள் வாழ்ந்துள்ளனர். உண்மையாகவே அந்த மாதிரி ஆகிவிட்டால், அதாவது இரண்டு உயிர்கள் ஒருவராக இணைந்துள்ளார்கள் என்றால், அது அற்புதமானது.

அரசி கொண்ட நேசத்தின் கதை

இந்தியாவின் ராஜஸ்தானில், ஒரு அரசனுக்கு இது நிகழ்ந்தது. அவனது இளம் மனைவி, கணவன் மீது அளவற்ற நேசத்துடன், அவனுக்கு முழுமையான அர்ப்பணிப்புடன் இருந்தாள். ஆனால் அரசர்களுக்கு எப்போதும் பல அந்தப்புறமகளிர் உண்டு. ஆகவே, அரசனுடன் ஆழமாக அவள் ஒன்றியிருந்த விதத்தை, அவன் முட்டாள்தனம் என்று எண்ணினான். அவனுக்கு அது வேடிக்கையாக இருந்ததுடன் அவளது கவனிப்பையும் விரும்பினான். ஆனால் சில நேரங்களில் அது அதிகபட்சமாக இருந்தது. அப்போது, அவளை சிறிது விலக்கிவிட்டு, அவன் வேறு பலருடன் சென்றுவிடுவான், ஆனால் அரசி அவனிடம் முழு அர்ப்பணிப்பாக இருந்தாள்.

அரசனும், அரசியும் இரண்டு மைனாக்களை வளர்த்தனர். வெப்ப மண்டலப் பறவைகளான அவைகளை நீங்கள் பழக்கினால், ஒரு கிளியைக் காட்டிலும் நன்றாகப் பேசக்கூடியவை அவைகள். ஒரு நாள், பறவைகளுள் ஒன்று இறந்துபோனது. மற்றொரு பறவை இரை எடுக்காமல் வெறுமனே அமர்ந்திருந்தது. பறவைக்கு உணவு கொடுப்பதற்கு அரசன் தன்னால் இயன்ற எல்லாவற்றையும் செய்தான். ஆனால் பறவை எந்த உணவையும் எடுத்துக்கொள்ளாமல், இரண்டு நாளில் இறந்துவிட்டது.

இந்த நிகழ்வு எவ்விதத்திலோ அரசனைத் தொட்டுவிட்டது. “என்ன இது? எந்த ஒரு உயிரினமும் தன் உயிருக்கு முதலிடம் அளிப்பது இயல்பானது, ஆனால் இந்தப் பறவையோ சாப்பிடாமலேயே இறந்துவிட்டதே.”

இதை அவன் கூறியபோது, மனைவி கூறினாள், “யாரோ ஒருவர் உண்மையிலேயே ஒருவரை நேசித்தால், அந்த ஒருவர் இறந்தால் அவரை நேசித்தவரும் சென்றுவிடுவது என்பது இயல்பான ஒன்றுதான். ஏனென்றால் பிறகு அவர்களுக்கு வாழ்க்கையில் அர்த்தமே இருக்காது.”

அரசன் விளையாட்டாகக் கேட்டான், “உனக்கு அப்படித்தானா? அந்த அளவுக்கு என்னை நீ நேசிக்கிறாயா?”

அவள் கூறினாள், “ஆமாம், எனக்கு அப்படித்தான்.” இது அரசனுக்கு மிகவும் வேடிக்கையாக இருந்தது.

ஒரு நாள், அரசன் தன் நண்பர்களுடன் வேட்டைக்குச் சென்றான். பறவைகளின் இறப்பு குறித்த எண்ணமும், அவன் மனைவி தனக்கும்கூட அதுதான் உண்மை என்று கூறிக்கொண்டிருந்ததும்அவன் மனதில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது. அதனை உண்மையில் பரிசோதிக்க அவன் விரும்பினான். ஆகவே அவன் தன் உடைகளைக் களைந்து, அவற்றில் இரத்தக் கறை ஏற்படுத்தி, அவைகளுடன் ஒரு பணியாளை அரண்மனைக்கு அனுப்பி, “அரசர் ஒரு புலியால் தாக்கப்பட்டு, கொல்லப்பட்டார்,” என்று அறிவிக்கச் செய்தான். அரசி மிகுந்த மரியாதையுடன், அவளது விழிகளில் ஒரு துளி கண்ணீர் சிந்தாமல், அரசனது உடைகளைப் பெற்றுக்கொண்டாள். அத்துடன் அவள் சிதைமூட்ட ஏற்பாடு செய்து, அதன் மீது அரசனது உடைகளை வைத்துவிட்டு, தன்னையே சிதையின் மீது கிடத்தி,இறந்துபோனாள்.

மக்களால் இதை நம்பவே முடியவில்லை. அரசி, தன்னைக் கிடத்திக்கொண்டு மாண்டாள். அவள் இறந்துவிட்டதால், வேறெதுவும் செய்வதற்கில்லை, ஆகவே அவர்கள் அவளை எரியூட்டினர். அரசனுக்கு செய்தி எட்டியபோது, அவர் உடைந்துபோனார். கணப்பொழுதின் வேடிக்கை எண்ணத்தினால் அவர் அவளுடன் விளையாட விரும்பியதில், அவள் உண்மையிலேயே இறந்துவிட்டாள் – தற்கொலை செய்துகொள்ளாமல், அவள் நிதானத்துடன் அப்படியே சென்றுவிட்டாள்

இந்தியாவில் இப்படி எண்ணற்ற தம்பதிகள் இருக்கின்றனர். இருவரில் ஒருவர் இறந்துவிட்டால், மற்றவர் ஆரோக்கியமாக இருந்தால்கூட, சில மாதங்களுக்குள் தன் துணையைப் பின்தொடர்ந்து சென்றுவிடுவார். இது ஏனென்றால் அவர்களது சக்திகள் ஒரு குறிப்பிட்ட வழியில் இணைத்துக் கட்டப்பட்டன. இரண்டு உயிர்கள் ஒருவராக வாழ்வதைப்போல், மற்றொரு மனிதருடன் நீங்கள் பிணைக்கப்பட்டால், அது வாழ்வதற்கான மிக அற்புதமான ஒரு வழி. அது ஒரு உச்சபட்ச சாத்தியம் அல்ல, ஆனாலும் அது வாழ்வதற்கான ஒரு அழகான வழி.

உண்மையான நேசத்தின் அர்த்தம் என்ன?

இன்றைக்கு, மக்கள் அன்பு குறித்து பேசும்போது, அவர்கள் அதன் உணர்ச்சி சார்ந்த பகுதியை மட்டும்தான் பேசுகிறார்கள். உணர்ச்சிகள் இன்றைக்கு ஒன்றைக் கூறும், நாளைக்கு வேறொன்றைக் கூறும்.நீங்கள் முதலில் உறவு ஏற்படுத்தியபோது, “இது என்றைக்குமானது,” என்று நினைத்தீர்கள், ஆனால் மூன்று மாதங்களுக்குள், “ஓ, நான் ஏன் இந்த நபருடன் இருக்கிறேன்?” என்று நினைக்கிறீர்கள். ஏனென்றால் உங்களுக்குப் பிடித்தது என்ன மற்றும் உங்களுக்குப் பிடிக்காதது என்ன என்பதன் போக்கில் நடந்துகொண்டிருக்கிறது. இந்த விதமான உறவில், நீங்கள் துன்பத்தைத்தான் அனுபவிப்பீர்கள். ஏனெனில், ஒரு உறவானது நிலையில்லாமல் இருக்கும்போது – அது இருப்பதும், இல்லாததுமாக இருக்கும்போது – நீங்கள் நிறைய வலியும், வேதனையையும் அனுபவிப்பீர்கள். இது முற்றிலும் தேவையில்லாதது.

எல்லாவற்றையும் உங்களால் அன்புடன் பார்க்கமுடிந்தால், ஒட்டுமொத்த உலகமும் உங்கள் அனுபவத்தில் அழகாக மாறுகிறது.

நேசத்தின் வலி குறித்து மிக அதிகமான கவிதைகள் புனையப்பட்டிருந்தாலும், கருத்துரீதியாக நேசம் என்பது வலியை உருவாக்குவதற்கானது அல்ல. நீங்கள் நேசத்துக்குள் செல்வது எதனாலென்றால், அது உங்களுக்கு பரவசத்தைக் கொண்டுவருவதாக நம்பப்படுகிறது. நேசம் இலக்கு அல்ல; பரவசம்தான் இலக்கு. மக்கள் எத்தனை முறை காயப்பட்டாலும், இடிபட்டாலும், யாருடனாவது காதலில் வீழ்வதில் பைத்தியமாக இருப்பது ஏனென்றால், அவர்கள் காதலில் இருப்பதாக எண்ணும்போது,அவர்களுக்குள் ஒரு சிறிதளவு பரவசம் ஏற்பட்டதுதான் காரணம். காதல் என்பது பரவசம் வாங்கும் கரன்ஸியாக இருக்கிறது. தற்போது, எப்படி பரவசமாக இருப்பது என்பதற்கு, பெரும்பாலான மக்களும் அறிந்திருப்பது அந்த ஒரு வழியைத்தான்

ஆனால் உங்களுக்கே உரிய இயல்பினால், பரவசமாக இருப்பதற்கு ஒரு வழி இருக்கிறது. நீங்கள் பரவசமாக இருந்தால், அன்புடன் இருப்பதென்பது ஒரு பிரச்சனையே இல்லை; எப்படியும் நீங்கள் அன்பாகத்தான் இருப்பீர்கள். நேசத்தின் மூலம் நீங்கள் பரவசத்தைத் தேடும்போதுதான், யாருடன் நேசம் கொள்வது என்பது குறித்து நீங்கள் மிகுந்த தேர்வு செய்பவராக இருக்கிறீர்கள். ஆனால் நீங்கள் பரவசமானவராக இருக்கும்போது, நீங்கள் பார்ப்பது என்னவாக இருந்தாலும், அதனுடன் நீங்கள் அன்புடன் இருக்கமுடியும், ஏனென்றால் எதனுடனும் சிக்கிப்போகும் பயம் உங்களிடம் இல்லை. சிக்கிப்போதலின் பயம் இல்லாதபோது, அதன் பிறகுதான் வாழ்க்கையுடன் ஈடுபாடு கொள்வதை நீங்கள் அறிவீர்கள்.

அன்பானவராக இருப்பதற்கு ஒரு எளிய செயல்முறை

தினமும் 15 திலிருந்து 20 நிமிடங்களுக்கு, உங்களுக்கு எந்த வகையிலும் முக்கியத்துவம் இல்லாத ஏதோ ஒன்றுடன் ஒன்றி அமர்ந்திருங்கள். அது ஒரு மரமாகவோ அல்லது ஒரு கல்லாகவோ அல்லது ஒரு புழு, பூச்சியாகவோ இருக்கலாம். சிறிது காலம் கழித்து, உங்கள் மனைவியை அல்லது கணவரை அல்லது உங்கள் தாயை அல்லது உங்கள் குழந்தையை எந்த அளவு நேசிக்கிறீர்களோ அதே அளவுக்கு மரத்தை, கல்லை, புழு, பூச்சியை அன்புடன் உங்களால் பார்க்க முடிவதை நீங்கள் காண்பீர்கள்.புழு இதை அறியாமல் இருக்கலாம், அது ஒரு பொருட்டல்ல. எல்லாவற்றையும் உங்களால் அன்புடன் பார்க்கமுடிந்தால், ஒட்டுமொத்த உலகமும் உங்கள் அனுபவத்தில் அழகாக மாறுகிறது. அன்பு என்பது நீங்கள் செய்யும் ஏதோ ஒரு செயல் அல்ல; அன்பு என்பது உங்களுடைய தன்மை என்பதை நீங்கள் உணர்கிறீர்கள்.